Granola kawowo-pomarańczowa

Poranki już nie te, co kilka tygodni temu, rześkie, jasne, wesołe i wczesne. Późnowrześniowy poranek jest ‘stężały od chłodu’, a jego słońce ‘blade i ciężkie’ wyłania się ‘w wieńcach wron i kawek’.* Tak z wolna i leniwie wstające słońce z trudem budzi i mnie. I tak we wspólnym lenistwie połączeni rozpoczynamy dzień. Na cześć słońca, i tego letniego, w pełni swych sił i tego uspokojonego jesienią wsypuję do miski pomarańczową granolę. Jej cytrusowo-kawowy zapach i konieczność chrupania skutecznie pozbawia mnie resztek snu. Oby słońce raczyło nas swą obecnością tej jesieni jak najczęściej, na uciechę lub pociechę pieczmy granolę.